بلیچینگ دندان

با وجود تمام مزایایی که این روش درمانی دارد، دندان بلیچینگ برای همه افراد و همه شرایط دندانی گزینه مناسبی محسوب نمی‌شود و گاهی اوقات دندانپزشک روش‌های جایگزین را پیشنهاد می‌کند. تشخیص اینکه چه زمانی نباید از این روش استفاده کرد، نقش مهمی در حفظ سلامت دهان و دندان دارد. مهم‌ترین شرایطی که در آن‌ها بلیچینگ توصیه نمی‌شود عبارت‌اند از:

• وجود پوسیدگی فعال یا بیماری‌های لثه: اگر دندان‌ها دچار پوسیدگی باشند یا فرد به بیماری‌های عفونی و التهابی لثه مبتلا باشد، نفوذ مواد شیمیایی بلیچینگ می‌تواند باعث تحریک شدید، درد طاقت‌فرسا و آسیب عمیق به پالپ (عصب) دندان شود.
• وجود روکش، لمینت یا پرکردگی‌های نمایان: مواد بلیچینگ هیچ‌گونه تأثیری روی تغییر رنگ مواد ترمیمی مصنوعی، کامپوزیت‌ها یا روکش‌های سرامیکی ندارند؛ بنابراین اگر این مواد در دندان‌های جلویی قرار داشته باشند، رنگ دندان‌های طبیعی تغییر کرده اما روکش‌ها ثابت می‌مانند و ظاهر ناهمواری ایجاد می‌شود.
• تحلیل شدید مینای دندان یا حساسیت مفرط: افرادی که مینای دندان آن‌ها به دلیل سایش، اسید معده یا مسواک زدن محکم بسیار نازک شده است، نباید از مواد سفیدکننده استفاده کنند چون درد و آسیب شدیدی به دنبال خواهد داشت.
• دوران بارداری و شیردهی: اگرچه سند علمی محکمی مبنی بر خطرات جدی وجود ندارد، اما به دلیل احتیاط‌های پزشکی، انجام درمان‌های زیبایی انتخابی مانند بلیچینگ در این دوران توصیه نمی‌شود.
• سنین پایین (کودکان و نوجوانان): در افرادی که هنوز رشد دندانی‌شان کامل نشده و اتاق پالپ دندان بزرگ است، استفاده از مواد بلیچینگ می‌تواند به عصب دندان آسیب بزند.

بنابراین، پیش از هرگونه اقدام، معاینه دقیق توسط دندانپزشک ضروری است تا مشخص شود آیا ساختار دهان شما شرایط لازم برای این درمان را دارد یا خیر.